Wiele matek nosi w sobie ciche cierpienie przez lata. Nie pozostawia ono widocznych blizn i nie zwraca na siebie uwagi, a jednak jest niezwykle ciężkie. To ból uświadomienia sobie, że wszystko, co dały – czas, siłę, poświęcenie i bezwarunkową miłość – wydaje się niewidoczne dla osoby, dla której było to najważniejsze: ich dziecka.
Ten dystans emocjonalny rzadko ma swoje korzenie w okrucieństwie lub celowej niewdzięczności. Częściej rozwija się w wyniku złożonych i w dużej mierze nieświadomych procesów psychologicznych, które kształtują sposób, w jaki dziecko interpretuje, ceni i odnosi się do matki. Zrozumienie tych procesów nie usuwa bólu, ale może złagodzić poczucie winy i otworzyć przestrzeń do uzdrowienia.
